Kış geldi. Sorunlarımız ayyuka çıkmış durumda. Çözüm adına bişeyler yapılmalı diye düşünüyorum ama bi türlü o gerekli şeyi bulamıyorum. Yardıma ihtiyacım olduğuna eminim ama kimseden bu konuda yardım isteyemiyorum . İnanıyorum ama gelecek güzel günler, güneşli günler. . .
Geceleri artık daha zor oluyor. Dün gece mesela hiç uyuyamadım. Sağa dön, sola dön. . . Saate bak 03:00 sonra bi daha bak 04:00 vs diye diye günü ağarttık. kafam çok doldu bazı konularda. Baş ağrısı zaten adiyattan oldu.
İnsanları eskiden severdim artık sevmiyorum.
Bazen bi an önce ömrü doldursak da gitsek şu diyardan diyorum.
Sıkılıyorum vs sürekli o hal üzerine yaşıyorum.
Ama biliyorum gelecek o güzel günler. Artık tükense de inanma yetim, biliyorum gelecek.
Bi bakacaksın ki huzurla yatığ huzurla uyanıyorum.
Bi olacak ki uyandığıma mutlu oluyorum.
Zevk alıyorum insanları sevmekten.
Tıpkı eskisi gibi…
Bitse de inanma yetim, hala inanıyorum o günün geleceğine.
Neden inanıyorum, bilmesem de inanıyorum işte.
Hem neden olmasın ki :(
Belki İstanbul’u bile severim kim bilir ?
Eski günlerdeki gibi.
Bekliyorum…
Dipnot: Sizi bi süre iğrenç yazılarımdan mahrum ettiğim için kusura kalmayın. Aklım başımda değil.
